odchylając te ładunki do jednej ze ścianek. W ten sposób między tą ścianką a ścianką do niej przeciwną wytwarza się różnica gęstości ładunków, a więc i pole elektryczne o natężeniu które może być wyrażone przez różnicę potencjałów. Na kolejne nośniki zatem działa także siła kulombowska. Wypadkowa siła jest równa:
W stanie równowagi, kiedy siła Lorentza i kulombowska się równoważą, zachodzi równanie:
lub
gdzie: – koncentracja nośników, – ładunek nośnika prądu (elektrony lub dziury), – grubość płytki, wymiar w kierunku pola magnetycznego, – natężenie prądu, – stała zależna od materiału (tzw. stała Halla), – wartość indukcji magnetycznej.
Napięcie powstałe pomiędzy ściankami przewodnika, nazywane jest napięciem Halla.
Stałą Halla wyraża się przeważnie przez m³/C, Ω·cm/Gs lub jednostkach pokrewnych.
Detekcja W materiałach wytwarzających niewielkie napięcie Halla, rzędu 10 μV, do jego pomiaru stosuje się metody pośrednie. Przykładowo, badany materiał umieszcza się w stałym polu magnetycznym i podłącza do źródła prądu zmiennego. Prąd ten, płynący wzdłuż próbki, wywołuje powstanie zmiennego napięcia Halla między brzegami próbki w kierunku poprzecznym. Ma ono taką samą częstotliwość jak prąd podłużny.