Doprowadziło to do małżeństwa Oktawiana z kuzynką Pompejusza – Skrybonią. W tym samym czasie doprowadził do zawarcia przymierza Oktawiana z Markiem Antoniuszem w Brundyzjum (Brindisi), kończącego walki zbrojne i utwierdzonego małżeństwem Antoniusza z siostrą Oktawiana – Oktawią. Zaufanie do Mecenasa potwierdził Oktawian, powierzając mu zarządzanie Rzymem i Italią w czasie swych walk z Sekstusem Pompejuszem (36 p.n.e.) i ostatecznej rozprawy z Antoniuszem na wschodzie i w Egipcie (31 p.n.e.). Swą pozycję umocnił Mecenas udaremniając spisek na życie Oktawiana powracającego do Rzymu z Egiptu. Udało mu się jednocześnie zapobiec typowym w czasie walk o panowanie nad Imperium krwawym proskrypcjom, co zjednało mu opinię osoby łagodnej i humanitarnej. Chociaż nie zajmował żadnego oficjalnego stanowiska, we wpływie na udział w rządach przy Oktawianie rywalizował skutecznie z Markiem Agryppą. Znaczenie polityczne Mecenasa osłabło znacznie po 23 p.n.e., gdy znalazł się w konflikcie sumienia pomiędzy Oktawianem a rodziną swej żony Terencji. Jej brat adopcyjny, Warron Murena planował spisek i zabójstwo Oktawiana Augusta. Spisek wykryto, a Mecenas ostrzegł szwagra poprzez żonę o grożącym mu niebezpieczeństwie. Nie zapobiegło to wykonaniu wyroku, spowodowało jednak całkowite odsunięcie Mecenasa od spraw państwowych na rzecz Marka Agryppy.