Pierwszy zachowany zapis z 1181 pochodzi z zachowanego falsyfikatu wystawionego ok. 1230 przez księcia wielkopolskiego Władysława III Laskonogiego, który wymienił wieś Siemowo w zapisie „Semouo” wśród posiadłości benedyktynów z Lubinia. Odnotowano w nim, że wieś podlega setnikowi w Kuszkowie.
W 1258 książę wielkopolski Bolesław Pobożny wymienił wśród posiadłości benedyńskich m.in. wieś Siemowo. Pod datą 1294, w falsyfikacie z 1302, wieś wymieniona została jako część posiadłości benedyktyńskich i potwierdzona przez księcia wielkopolskiego, a późniejszego króla polskiego, Przemysła II.
W 1365 Jan opat lubiński z konwentem dał Mikołajowi zwanemu Polska oraz jego potomkom sołectwo we wsi Siemowo w celu lokowania jej na prawie niemieckim. Opat dał 1,5 łana wielkiego, 3 ogrody, a sołtys dokupił połowę łana. W dokumencie określono przywileje i obowiązki sołtysa oraz mieszkańców wsi. Sołtys miał prawo posiadać karczmę, piekarnię lub stępę oraz jatkę. Od kowala i szewca miał prawo pobierać 1/3 opłat sądowych oraz w całości opłaty od rezygnacji i zeznań. Oprócz tego miał prawo paść 200 owiec poza stadem wiejskim oraz łowić zające, kuropatwy i bażanty. Był on również zobowiązany do służby dla klasztoru na koniu wartości dwóch grzywien.