Historia Pod koniec 1947 rozpoczęto w Egipcie formowanie oddziałów Armii Świętej Wojny. Do nowej formacji zaciągnęło się około tysiąca ochotników z muzułmańskich państw arabskich. Siły te można podzielić na trzy kategorie: (1) pół-regularne siły, które otrzymywały wsparcie wojskowe ze strony Ligi Arabskiej i stanowiły główne siły uderzeniowe; (2) siły stacjonarne, otrzymywały wsparcie Arabskiej Wysokiej Komisji i stanowiły obronę arabskich miasteczek i wiosek; (3) siły wolontariuszy, składające się z mudżahedinów działających bez potrzeby zewnętrznego wsparcia. Na ich czele stanął Abd al-Qadir al-Husajni.
Siły Armii Świętej Wojny operowały w siedmiu głównych obszarach Palestyny: (1) rejon Jerozolimy – cztery jednostki ruchome zwalczające żydowską komunikację, oraz cztery jednostki samoobrony broniące tutejszych wiosek; (2) rejon Betlejem – pięć jednostek ruchomych i kilka jednostek samoobrony; (3) rejon Ramallah – dwie jednostki ruchome i sześć jednostek wolontariuszy; (4) rejon Centralny (Lod, Ramla i Jafa) – trzy jednostki ruchome i kilka jednostek samoobrony; (5) rejon Południowy (Gaza, Chan Junus) – trzy jednostki ruchome i kilka jednostek samoobrony; (6) rejon Zachodni (Tulkarm, Kalkilja) – siły samoobrony;