Zgodnie z powyższą proporcjonalnością prędkość zarodkowania perlitu rośnie z kwadratem czasu. Niestety wyprowadzone równania mogą być stosowane tylko w ograniczonym zakresie. Powierzchnia właściwa granic ziaren austenitu jest niezależna od czasu jedynie dla bardzo małych przechłodzeń i krótkich czasów przemiany. W przypadku dużych przechłodzeń granice ziaren na samym początku obficie pokrywają się ciągłą warstewką perlitu, co powoduje wyczerpanie miejsc dla kolejnych zarodków; a w konsekwencji powoduje to spadek prędkości zarodkowania na granicach ziaren do zera.
Prędkość wzrostu płytki ferrytu/cementytu w perlicie Przed front rosnącej płytki ferrytu wypychany jest węgiel, który przemieszcza się drogą dyfuzji w austenicie w kierunku płytki cementytu. Gradient koncentracji, w którym odbywa się dyfuzja określony jest odległościami międzypłytkowymi i różnicami stężenia węgla w austenicie przed płytką ferrytu/cementytu.
Prędkość wzrostu płytki ferrytu w perlicie dana jest wzorem:
gdzie: – współczynnik dyfuzji węgla w austenicie [m²/s] – maksymalna różnica stężeń węgla w perlicie przed frontem rosnących płytek [%] – stała proporcjonalności – krytyczna odległość międzypłytkowa [m] cγ i cα – zawartość węgla w austenicie i ferrycie przy powierzchni międzyfazowej [%]
Podobne wyrażenie można wyprowadzić dla wzrostu płytek cementytu.
Przypisy
Kategoria:Metaloznawstwo Kategoria:Przemiany fazowe Kategoria:Żelazo