Konsulowie byli nieodwołalni.
I konsul ma wyłączne prawo inicjatywy ustawodawczej mianuje ministrów, ambasadorów, sędziów, oficerów, członków Rady Stanu, Senatu Zachowawczego, urzędników lokalnych i innych.
Odpowiedzialność konstytucyjna (prawna) ministrów Ministrowie ponosili odpowiedzialność konstytucyjną za wszelkie akty podpisane przez nich, a uznane za przez Senat Zachowawczy za sprzeczne z konstytucją oraz za niewykonanie ustaw bądź rozporządzeń. W stan oskarżenia ministra stawia Trybunat, aktowi oskarżenia bieg nadaje Ciało Ustawodawcze w formie dekretu, zaś sądzi go Najwyższy Trybunał.
Władza sądownicza Władzę sądowniczą sprawowali sędziowie mianowani przez I konsula, którzy jednak byli nieusuwalni (wprowadzenie gwarancji niezawisłości sędziowskiej). Wybieralni pozostali jednak sędziowie pokoju (sądzą na szczeblu kantonu) oraz sędziowie przysięgli. Konstytucja wprowadzała instytucję Trybunału Kasacyjnego (najwyższa instancja odwoławcza), Trybunałów Apelacyjnych (instancja odwoławcza) i Trybunałów do Spraw Cywilnych na szczeblu okręgów.
Zmiany W 1802 r. dziesięcioletnią kadencję Napoleona zastąpiono dożywotnim stanowiskiem konsula. 18 maja 1804 r. uchwała Senatu (zatwierdzona później w referendum) ogłosiła Napoleona cesarzem Francuzów.
Zobacz też Konstytucja 1791 roku Konstytucja jakobińska 1793 roku Konstytucja dyrektorialna 1795 roku
Kategoria:1799 w Europie konsularna Kategoria:Konstytucje Francji