Bruzdnice to eukarionty, przy czym ich jądra komórkowe mają odmienną niż typowa budowę i określane jest jako dinokarion. Nie ma ono histonów i nukleosomów oraz utrzymują stale skondensowane chromosomy podczas mitozy. Jądro bruzdnicy zostało nazwane „mezokariotycznym” przez Dodge'a (1966), ze względu na posiadanie cech pośrednich między zwiniętymi obszarami DNA prokariotycznych bakterii a dobrze zdefiniowanym jądrem eukariotycznym.
Chloroplasty u większości fotosyntetycznych bruzdnic posiadają trzy błony, co oznacza, że prawdopodobnie powstały one na drodze endosymbiozy glonów. Większość gatunków fotosyntetycznych zawiera chlorofile a i c2, karotenoid, beta-karoten oraz grupę ksantofili. Pigmenty te nadają wielu wiciowcom charakterystyczny złoty kolor. Komórka bruzdnicy posiada również typowe organelle eukariotyczne, takich jak aparat Golgiego, mitochondria, ziarna lipidów i skrobi. Niektóre z nich posiadają plamkę oczną, tj. wrażliwą na światło organellę.
Klasyfikacja Takson o polskiej nazwie „bruzdnice” odpowiada taksonom o różnej randze w systemach taksonomicznych. Rzadko używane w polskiej literaturze synonimy to m.in. peridinie, dwuwiciowce i dinofity.