Takie przypadki mogą mieć miejsce w latach o szczególnie długich i mroźnych zimach, po których następuje raptowne roztopienie pokrywy lodowej i ocieplenie warstw powierzchniowych – wówczas wiosenne mieszanie może nie dojść do skutku lub być na tyle słabe, że akumulacja soli uwalnianych z osadów w dolnych warstwach jeziora może trwać cały rok, powodując powstanie stabilnego monimolimnionu. W zmodyfikowanej wersji zaproponowano wyróżnienie pięciu typów jezior meromiktycznych, które zgrupowano w obrębie dwóch głównych klas, w zależności od tego czy główną przyczyną meromiksji jest czynnik zewnętrzny w odniesieniu do basenu jeziora (meromiksja ektogenna) czy wewnętrzny (meromiksja endogenna): typ I (meromiksja ektogenna) – częściowe mieszanie spowodowane powierzchniowym wlewem wód słodkich na istniejący zbiornik słonowodny lub powierzchniowym wpływem słonej wody do istniejącego zbiornika słodkowodnego. W tym typie wyodrębniono dwa podtypy: Ia – obejmujący zbiorniki śródlądowe, w których dopływ zasolonej wody nie pochodził z mórz (np. Lower Goose Lake w stanie Waszyngton), oraz Ib – obejmujący zbiorniki przymorskie, w których dopływ zasolonej wody stanowiła woda morska (np. w Kolumbii Brytyjskiej). typ II (meromiksja ektogenna) – częściowe mieszanie spowodowane powierzchniowymi spływami mętnych wód np. po odlesieniu zlewni (np.