Jeśli po nawinięciu na walec odcinek A1-A2 stanowił jego obwód i atomy A1 oraz A2 nakładają się na siebie, to otrzymana nanorurka ma chiralność (n, m) — w przykładzie na rysunku jest to (3, 1).
Strukturą idealnej jednościennej nanorurki węglowej jest sieć heksagonalna nawinięta na (nieskończony) walec. Jednościennej nanorurce węglowej odpowiada pewien wycinek sieci krystalicznej grafenu, z której nanorurkę można koncepcyjnie skonstruować poprzez wycięcie odpowiedniego, nieskończonie długiego pasa o skończonej szerokości, zwinięcie a następnie zszycie wzdłuż krawędzi nieskończonych.
Fizyczny grafen ma skończone rozmiary i w związku z tym posiada krawędź. Istnieje możliwość wytworzenia grafenu o krawędzi zigzag oraz armchair. Krawędź typu zigzag jest ścieżką złożoną z atomów węgla, które układają się raz w lewo a raz w prawo w taki sposób, że jeśli połączyć je linią łamaną to utworzone kąty wypukłe miałyby miarę 120°. Krawędź typu armchair jest natomiast ścieżką, w której najpierw dwa atomy układają się po stronie lewej a następne dwa — po stronie prawej, dając kształt przypominający oparcie fotela obrotowego (stąd nazwa). Obydwie krawędzie są wykorzystywane do opisu tzw. chiralności nanorurki. Nanorurki typu zigzag oraz armchair posiadają na obwodzie walca ścieżkę typu odpowiednio zigzag oraz armchair.