W 1963 r. został adiunktem na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym. W 1967 r. współtworzył na AGH wraz z prof. Stanisławem Wdowiarzem Wydział Wiertniczo-Naftowy. W 1968 r. uzyskał tytuł docenta. Od 1969 r. był członkiem Komitetu Nauk Geologicznych Polskiej Akademii Nauk. W 1974 r. kierował kilkumiesięczną wyprawą badawczą „Koral” do Zatoki Perskiej. W latach 1977–1981 poświęcił się zagadnieniom geologii surowcowej Podkarpacia, a także regionalnej geologii naftowej. Rozpoczął etap zastosowania metodyki matematycznych badań modelowych, badań statystycznych i informatycznych dla geologii zapadliska przedkarpackiego oraz synklinoriów: lubelskiego i warszawskiego.
W roku 1981 doprowadził do powstania Polskiej Szkoły Cyfrowej Kartografii Naftowej. Oryginalna koncepcja tej szkoły opierała się na zastosowaniu danych z wierceń, badań sejsmicznych i laboratoryjnych przy tworzeniu strukturalnych map cyfrowych, a w konsekwencji do prognozowania złóż ropy, gazu i wód geotermalnych w Polsce.