Produkcja thumb|300px|Studio dubbingowe Produkcja dubbingu będącego tłumaczeniem na inny język składa się z kilku etapów: przetłumaczenia oryginalnego tekstu, napisania przez dialogistę tzw. układki, zorganizowania castingu (przez kierownika produkcji i/lub reżysera) i wybrania aktorów (tych najczęściej zatwierdza producent filmu), którzy następnie podłożą głosy pod postaci. Ostatnim etapem produkcji jest zmiksowanie i zmontowanie przez dźwiękowca i montażystę nagranych w studiu dialogów z pozostałymi ścieżkami, zawierającymi muzykę i efekty dźwiękowe.
Techniki produkcji dubbingu zmieniały się wraz z technologiami filmowymi. Przez bardzo długi czas dubbing realizowano ingerując w oryginalną ścieżkę dźwiękową. W latach 30. XX wieku zlewano ze sobą negatyw zawierający pozbawiony dźwięku film z taśmą zawierającą zreprodukowany dźwięk, w tym m.in. polskie dialogi, dzięki czemu powstawała taśma zawierająca film z nowym dźwiękiem. Ze względu na monofoniczny dźwięk podczas produkcji lokalnej wersji filmu zamieniano nie tylko dialogi, ale też całe udźwiękowienie. Podczas gdy aktorzy nagrywali kwestie mówione, dźwiękowiec zajmował się odtworzeniem dźwięków, takich jak np. odgłosy kroków czy zamykanych drzwi, które następnie – wraz z dialogami i muzyką – były reprodukowane i zgrywane w całość, a następnie montowane z obrazem.