W erystyce zauważamy połączenie sprytu z mądrym użyciem danej techniki. Jednakże wszystko, co jest oparte na fałszywych stwierdzeniach, skutkuje krótkotrwałym sukcesem, a osobie tym się posługującej odbiera zaufanie.
Zdecydowanie „inaczej wyglądają normy dyskusji rzeczowej”, które mają na celu ukazanie prawdy w sposób rzetelny. Strony konfliktu nie koncentrują się na niekorzystnych argumentach przeciwnika, co uczyniłby erysta, lecz starają się usłyszeć od drugiej strony sporu jak najwięcej informacji służących do ustalenia prawdy. „Ty będziesz próbował bronić swojej hipotezy, a ja swojej i zobaczymy, co z tego wyniknie. Ja będę próbował obalać twoje twierdzenia, a ty – moje. Próbujmy podważać w dociekaniu wszystko, gdyż w ten tylko sposób można wykryć to, co się podważyć nie da. To, co się ostoi, będzie prawdą wspólnie uznaną i niechaj ona się okaże jedynym w sporze zwycięzcą”.
Wcześniejsze dociekania Schopenhauer twierdził, że problem erystyki do czasu jego rozmyślań był polem prawie dziewiczym, gdyż po usilnych poszukiwaniach mógł przytaczać jedynie Arystotelesa, a wspomniał jeszcze za Diogenesem Laertiosem Teofrasta z jego wszystkimi zaginionymi dziełami (nie jest jasne, o kim tak wypowiada się Schopenhauer, gdyż zachowały się pewne dzieła znanego Teofrasta z Eresos).