Stosowanie „zasady zaskoczenia”, gdy na przykład stronę przeciwną przekonaliśmy do przedstawionych prawd, a na koniec dyskusji przedstawimy wniosek końcowy, którego się nie spodziewał przeciwnik, bądź przekażemy nieznaną, a zarazem istotną informację w sprawie.
Kotarbiński analizuje zasady erystyczne mało moralne, do których należy między innymi „wprowadzanie przeciwnika w błąd” oraz „wieloznaczność wyrazów”, mające na celu osiągnięcie sukcesu, wygrania sprawy poprzez „zohydzenie przeciwnika”. Stosuje się „argumentum ad hominem i argumentum ad personam”. Pierwszy argument (łac. „argument do człowieka”) polega na tym, że osoba w sporze powołuje się na to, co oponent wcześniej powiedział lub zrobił, aby w oparciu o to, dowieść słuszności swojego wniosku lub wykazać mu sprzeczności zmuszając do zmiany zdania (wiele opracowań, a nawet podręczników do logiki, znosi rozróżnienie na argumenty ad hominem i ad personam, którego Kotarbiński bronił).
Drugi argument (łac. „argument wymierzony w osobę”) – osoba prowadząca spór przedstawia cechy, poczynania przeciwnika, gdy brak możliwości wygrania sprawy na właściwe argumenty.