Obecnie jest ona uzależniona od odległości, na jakiej położony jest punkt konstrukcyjny, zgodnie z poniższą tabelą:
Położenie punktu konstrukcyjnego Liczba punktów za metr 10–14 m 5,6 pkt / m 15–19 m 5,2 pkt / m 20–24 m 4,8 pkt / m 25–29 m 4,4 pkt / m 30–34 m 4,0 pkt / m 35–39 m 3,6 pkt / m 40–49 m 3,2 pkt / m 50–59 m 2,8 pkt / m 60–69 m 2,4 pkt / m 70–79 m 2,2 pkt / m 80–99 m 2,0 pkt / m 100–134 m 1,8 pkt / m 135–164 m 1,6 pkt / m 180 m i więcej 1,2 pkt / m
Pierwotnie za odległość można było otrzymać maksymalnie 60 pkt. W zależności od regulaminu zawodów, przyznawano je na podstawie najdłuższego skoku konkursu lub serii, albo innej odległości uznawanej za maksymalną. Zimowe Igrzyska Olimpijskie w 1964 były pierwszymi, na których dopuszczono uzyskanie ponad 60 pkt za odległość – odległość, za którą przyznawano 60 pkt, była wyznaczana na podstawie średniej z trzech najdłuższych skoków danej serii. Od kolejnych Igrzysk 60 pkt przyznawano za osiągnięcie odległości punktu tabelarycznego, który znajdował się w połowie dystansu pomiędzy punktem normatywnym (punkt P, lub ) a punktem krytycznym (punkt K, ).