Punkty za odległość mały|Sędziowie mierzący odległość rozmieszczeni wzdłuż zeskoku skoczni dużej MacKenzie Intervale w Lake Placid (USA) w czasie Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1980 Długość skoku mierzona jest od progu skoczni do miejsca, w którym obie stopy zawodnika w pełni zetknęły się z zeskokiem. Jeśli stopy są od siebie oddalone, punktem odniesienia jest środek między nogami. W przypadku lądowania nietypowego lub upadku, punktem pomiarowym jest odpowiednio miejsce pełnego zetknięcia z zeskokiem pierwszej stopy lub pierwsze miejsce zetknięcia się z zeskokiem dowolnej części ciała.
Pomiar odległości może być przeprowadzany przez osoby stojące wzdłuż zeskoku lub za pomocą urządzeń technicznych – w obu przypadkach jest wykonywany z dokładnością do 0,5 metra. Pomiar z użyciem systemu technicznego zastosowano po raz pierwszy w czasie Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 1998.
Zawodnik otrzymuje notę bazową w wysokości 60 pkt (120 pkt na skoczniach mamucich) za osiągnięcie odległości punktu tabelarycznego ( – TP), zwanego potocznie również punktem kalkulacyjnym (). Współcześnie jego rolę pełni punkt konstrukcyjny (punkt K, ). Za skoki dłuższe dodaje się, a za skoki krótsze odejmuje odpowiednią liczbę punktów.