Ostatnie lata Do 1923 r. wykonywała różne zadania polecane przez Komitet Centralny partii: w 1918 r. została wysłana do guberni penzeńskiej na stanowisko sekretarza obwodowego. Do jej obowiązków należało prowadzenie rekwizycji żywności, w ramach polityki komunizmu wojennego. Następnie pełniła obowiązki dowódcy oddziału politycznego (głównego komisarza politycznego) przy Radzie Rewolucyjno-Wojskowej Frontu Kaspijsko-Kaukaskiego, była delegatką na VIII zjazd partii i w 1919 r. zasiadała w radzie obrony Litewsko-Białoruskiej SRR. Po wojnie domowej pracowała w ludowym komisariacie oświaty oraz w inspekcji robotniczo-chłopskiej. W 1920 r. ostatecznie rozeszła się z Piatakowem, z którym poróżniła się w sprawach politycznych i taktycznych jeszcze w 1917 r. W 1923 r. podpisała oświadczenie czterdziestu sześciu, pierwszy dokument programowy wewnątrzpartyjnej Lewicowej Opozycji.
Wskutek dalszego pogorszenia stanu zdrowia całkowicie wycofała się z działalności politycznej. Nieuleczalnie chora, popełniła samobójstwo (zastrzeliła się). Jej gest został odczytany przez towarzyszy z Lewicowej Opozycji jako protest przeciwko kierunkowi, jaki przyjęła partia. Została pochowana na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie.