Jako że Rada Komisarzy Ludowych przyjęła ostatecznie stanowisko przeciwne, Bosz zrzekła się stanowiska w Sekretariacie Ludowym republiki ukraińskiej i została komisarzem politycznym w grupie wojsk dowodzonej przez Witalija Primakowa - w pułku Czerwonych Kozaków złożonym z robotników ze wschodniej i południowej Ukrainy oraz żołnierzy ukraińskich, którzy przeszli na stronę bolszewików. Z powodu gwałtownego pogorszenia stanu zdrowia opuściła jednostkę i wyjechała razem z córką do Taganrogu, następnie do Lipiecka. Uczestniczyła w I zjeździe Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy w Moskwie we wrześniu 1918 r., podczas którego ogłoszono likwidację powołanego w grudniu 1917 r. w Charkowie rządu radzieckiej Ukrainy. Zastąpić go miał Centralny Komitet Wojskowo-Rewolucyjny z Andriejem Bubnowem na czeleWładysław Andrzej Serczyk, Historia Ukrainy, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2001, s. 268.. Bosz została odsunięta od spraw ukraińskich.