– kolebką.
Sygnalizacja automatyczna firmy Siemens & Halske, zamontowana na obecnej linii „C” w 1934, jest jedną z najstarszych nadal eksploatowanych na liniach metra.
Wystrój stacji Od budowy pierwszej linii metra stały się tradycją kompozycje plastyczne na glazurowanych kaflach (tzw. „murales”). Ponadto za „estaciones culturales”, ze względu na najbogatszy wystrój artystyczny, zostały uznane następujące stacje (według SGASE): Tronador („B”) Los Incas („B”) San Martín („C”) Diagonal Norte („C”) San Juan („C”) Olleros („D”) José Hernández („D”) Juramento („D”) Congreso de Tucumán („D”).
Tabor thumb|left|100px|Przód pociągu linii „A” thumb|left|100px|Wnętrze wagonu linii „A” Pierwsze wagony linii CTAA (obecna „A”) były szerokości 2,60 m i długości 15 m, w większości produkcji belgijskiej firmy La Brugeoise (46 sztuk), z niemieckim wyposażeniem elektrycznym. Były one wyposażone w trzy pary drzwi; skrajne umożliwiały wysiadanie na wysepkach tramwajowych. Początkowo drzwi zamykano i otwierano ręcznie, w 1929 wprowadzono zamykanie (ale nie otwieranie) ze stanowiska obsługi. Wraz z wyprodukowanymi później wagonami, tabor tej linii sięgnął liczby 120 sztuk. w 1987 r.