W 1967 roku został mianowany pierwszym gubernatorem wojskowym Judei, Samarii i Wschodniej Jerozolimy. Od 1968 do 1983 był prezesem izraelskiego oddziału organizacji edukacyjnej ORT. Od 1972 do 1983 prowadził działalność prawniczą.

W latach 1975–1978 był ambasadorem Izraela przy Organizacji Narodów Zjednoczonych. W listopadzie 1975 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło rezolucję uznającą syjonizm za odmianę rasizmu. Od 1980 do 1983 był prezesem ORT.

Kariera polityczna W 1981 roku został wybrany do izraelskiego parlamentu Knesetu, z listy Partii Pracy. Zasiadał w dwóch komisjach: spraw zagranicznych i obrony oraz konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości.

6. Prezydent Izraela 5 maja 1983 roku został wybrany szóstym prezydentem państwa Izrael. Zasłynął z licznych podróży, w których odwiedził ponad 30 krajów. Złożył pierwszą oficjalną wizytę w Niemczech i Chinach. Odwiedził 15 parlamentów. Prowadził wielką kampanię na rzecz poprawy wizerunku Izraela na świecie. W 1988 roku ponownie wybrano go na prezydenta.

W maju 1993 roku zakończył swoją prezydenturę. Jego następcą został wybrany Ezer Weizman.

Ostatnie lata Aktywnie uczestniczył w utworzeniu Centrum Studiów Bliskiego Wschodu i Dyplomacji na Uniwersytecie Ben Guriona w Beer Szewie.