W Niemczech dawne historyczne regiony ziem Nowej Marchii i ziemi lubuskiej nazywane są również Brandenburgią Wschodnią (niem. Ostbrandenburg). Zamiast tego niemiecka skrajna prawica użyła terminów "Niemieckie Terytoria Wschodnie" (niem. "Die deutschen Ostgebiete"), "Ostdeutschland" (niem. "Niemcy Wschodnie") lub "Brandenburgia Wschodnia pod polską administracją" (niem. "Ostbrandenburg unter polnischer Verwaltung").

Zmiany terytorialne thumb|upright=1.3|Nowa Marchia (zajęte skrawki Pomorza, Wielkopolski i ziemi lubuskiej), ziemia lubuska, Wielkopolska, Śląsk na historycznej mapie z okresu średniowiecza sporządzonej w 1888 roku według danych zaczerpniętych z Kodeksu dyplomatycznego. Terytorium Nowej Marchii ukształtowane w wyniku ekspansji brandenburskiej w XIII i XIV w. (tzw. właściwa Nowa Marchia) obejmowało ziemie ograniczone na południu przez dolną Noteć i dolną Wartę, na zachodzie przez odcinek Odry od ujścia Warty ku północy do okolic Widuchowej, na północy granica biegła od Odry w okolicach Schwedt na wschód w kierunku równoleżnikowym pozostawiając na południu Chojnę, Trzcińsko-Zdrój, Myślibórz, Lipiany i Barlinek;