Filozofia rzymska była mało oryginalna. Wykształcenie filozoficzne Rzymianie zdobywali w Grecji, która nadal uważana była za centrum kultury wysokiej. W cesarstwie rzymskim swoją działalność kontynuowały szkoły hellenistyczne, popularny był też eklektyzm (m.in. Cycerona). W okresie dominatu coraz ważniejszą rolę zaczęły odgrywać w filozofii religia i mistycyzm. Odwołując się do nich, rozwinął się odrodzony platonizm, znajdujący najpełniejszy wyraz z dziełach Plotyna.
Wczesne chrześcijaństwo było początkowo wrogo nastawione do filozofii (która traktowało jako pustą mądrość pogańską, bez znaczenia dla zbawienia duszy). Od III w.n.e. chrześcijańscy myśliciele wchodzą w dialog z myślą starożytną, którego zwieńczeniem będzie filozofia Augustyna z Hippony.
Filozofia bizantyńska
Początek filozofii bizantyńskiej datuje się na rok 330 (założenie Konstantynopola), 395 (podział Cesarstwa na Wschodnie i Zachodnie) lub 527 (datę wstąpienia na tron cesarza Justyniana I). Ta tradycja filozoficzna przetrwała koniec starożytności (upadek cesarstwa zachodniorzymskiego w roku 476 n.e.) i była kontynuowana w średniowieczu. Tym co oddziela starożytny i średniowieczny okres filozofii bizantyńskiej jest zamknięcie Akademii Platońskiej w 529 r. n.e.