Filozofia hellenistyczna thumb|250px|Metrodoros z Lampsakos, filozof epikurejski. Mozaika z Autun, II/III w. n.e. W epoce hellenistycznej doszło do upadku świata greckich poleis, podbitych przez Macedonię, a wraz z tym do głębokiego kryzysu wartości i obrazu świata (transformacja kultury helleńskiej w hellenistyczną). Platonizm i arystotelizm straciły na znaczeniu, odeszły od nauk swoich twórców, a związane z nimi treści metafizyczne uległy zapomnieniu. W IV w. p.n.e. doszło do ukształtowania się nowych nurtów filozoficznych: epikureizmu, sceptycyzmu i stoicyzmu, często łączonych w różne formy eklektyzmu, jednak zachowujących odrębność i żywotność przez kolejne stulecia. Nurty te wracały do materialistycznej metafizyki wczesnych filozofów, kładąc jednak nacisk na rozbudowanie własnych systemów etycznych.
Filozofia starożytnego Rzymu thumb|250px|Popiersie Cycerona, artysta nieznany, marmur, I w. p.n.e., Muzeum Kapitolińskie