Sposób nauczania Sokratesa był podobny do tego uprawianego przez sofistów. Prowadził publiczne dyskusje ze swoimi uczniami, osobami publicznymi i innymi filozofami (w szczególności sofistami). W przeciwieństwie jednak do sofistów, przyświecały mu cele filozoficzne, w szczególności osiągnięcie wiedzy prawdziwej (episteme), zamiast skutecznej praktycznie doksy. Osiągnięcie jej możliwe było poprzez dyskusję i stosowanie metod sokratycznych, pozwalających systematycznie odrzucić błędne mniemania. Sokrates jest też uznawany za ojca etyki jako odrębnej dyscypliny filozoficznej. Skupienie się przez niego na życiu człowieka i jego cnotach jako warunku dobrego życia pogłębiło problematykę moralną (poruszaną już wcześniej) i oparło na nowych podstawach. Ogromny wpływ na licznych uczniów i na pokolenia potomnych miał też sposób życia Sokratesa (a także jego śmierć w wyniku procesu o bezbożność), uważanego do dzisiaj za wzorzec filozofa.