Powstaje etyka.
Działalność Sokratesa poprzedzało powstanie sofistyki. W całej Grecji rozprzestrzenili się wędrowni nauczyciele, którzy za pieniądze uczyli dyskutowania na tematy moralne, polityczne, prawne, literackie czy religijne. Przywiązywali ogromną wagę do retoryki i dialektyki (sztuki argumentacji), a głównym celem takiego nauczania było przekonanie rozmówcy (czy np. zwycięstwo w sprawie sądowej), a nie osiągnięcie prawdy. Ruchliwość sofistów, skłonność do wchodzenia w dyskusje i bronienia rozmaitych poglądów, spowodowały, że nie był to jednolity nurt, któremu można przypisać pewien zestaw poglądów, a raczej wielość jednostek, korzystających z podobnych metod nauczania i dyskusji. Najwybitniejszymi sofistami byli: Protagoras, Gorgiasz, Hippiasz, Antyfont, Sokrates wyrastał z fermentu intelektualnego spowodowanego przez sofistów.