W 1936 pracował jako wikariusz, wpierw w parafii farnej w Rzeszowie, a następnie w parafii katedralnej w Przemyślu. W tym samym roku został mianowany katechetą w Państwowym Gimnazjum Handlowym i w Liceum Handlowym w Przemyślu. Pod koniec 1936 został powołany na funkcje kapelana biskupa Franciszka Bardy i notariusza kurii biskupiej, po czym w 1937 został mianowany katechetą w Państwowym Gimnazjum Kupieckim w Przemyślu. Przez pierwsze miesiące II wojny światowej z konieczności przebywał w rodzinnym domu. Na początku 1940 został kapelanem ochronki sióstr Rodziny Maryi w Maćkowicach i duszpasterzem miejscowej kaplicy. W tym samym roku został przeniesiony na wikariat do parafii farnej w Jarosławiu. W 1943 został ustanowiony administratorem Parafii Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Przemyślu. W 1953 jako kanonik gremialny wszedł w skład Kapituły Katedralnej Przemyskiej.
W 1944 przez ponad miesiąc był rektorem Niższego Seminarium Duchownego, po czym objął stanowisko prokuratora w Wyższym Seminarium Duchownym. Zajmował urząd wicerektora, a od 1953 pełnił obowiązki rektora seminarium. Prowadził w nim wykłady z teologii moralnej, teologii pastoralnej i homiletyki.