3 czerwca 1957 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji przemyskiej ze stolicą tytularną Tanagra. Święcenia biskupie otrzymał 4 sierpnia 1957 w Katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu. Konsekrował go Franciszek Barda, biskup diecezjalny przemyski, w asyście Herberta Bednorza, biskupa koadiutora katowickiego, i Karola Pękali, biskupa pomocniczego tarnowskiego. W diecezji był wpierw prowikariuszem generalnym, a od 1962 wikariuszem generalnym. W latach 1958–1960 zajmował stanowisko oficjała sądu biskupiego. W kurii diecezjalnej przewodniczył komisji liturgicznej i nadzorował sprawy personalne księży wikariuszy. W latach 1965–1966 pełnił funkcję wikariusza kapitulnego diecezji. W 1967 został mianowany prepozytem kapituły katedralnej.
W Episkopacie Polski był od 1976 przewodniczącym Komisji Liturgicznej. W czasie jego kierownictwa komisja przygotowała posoborowe zmiany w ceremoniach kościelnych i liturgii sakramentów, a także opracowała polski przekład brewiarza rzymskiego.
Był współkonsekratorem podczas sakr biskupów przemyskich: pomocniczego – Bolesława Taborskiego (1964) i diecezjalnego – Ignacego Tokarczuka (1966). Brał udział w II, III i IV sesji soboru watykańskiego II.