Rzeźba została odkryta w 1923 roku w Olympos niedaleko Keratei w południowej Attyce. Była rzekomo owinięta ołowianą blachą.

Następnie trafiła do marszanda Jacoba Hirscha (1874–1955) w Genewie, gdzie w 1924–25 roku została zakupiona dla berlińskiej kolekcji sztuki antycznej – Antikensammlung. Od 1926 roku rzeźba prezentowana była w Starym Muzeum w Berlinie.

Podczas II wojny światowej została ewakuowana i przechowywana w bunkrach. W 1945 roku wywieziona wraz z innymi zabytkami berlińskich muzeów jako łup wojenny do ZSRR. W latach 1945–1958 należała do zbiorów Ermitażu w Leningradzie, przechowywana w magazynach. Po tym jak w 1958 roku ZSRR zwrócił NRD półtora miliona dzieł sztuki, rzeźba wróciła do Berlina i od 1959 roku wystawiona była w północnym skrzydle Muzeum Pergamońskiego. W 1973 roku została udostępniona publiczności japońskiej na wystawach w Tokio i Kioto.

W 2009 roku została odrestaurowana przez Wolfganga Maßmanna, a w 2011 roku powróciła jako element wystawy stałej Starego Muzeum.