tuvinicus Ławrow, 1969 – Rosja.
Zespół badawczy wykluczył oznaczenie odrębnego gatunku C. albicus (Lavrov 1979), bowiem zachodnioeuropejska populacja C. f. albicus wykazuje bliskie pokrewieństwo z pozostałymi populacjami. Równocześnie badania wykazały istnienie dwóch wyraźnych grup filogenetycznych: zachodniej (C. f. gallicus, C. f. albicus i C. f. fiber) i wschodniej (C. fiber ssp., C. f. tuvinicus, C. f. pohlei, C. f. birulai).
W polskiej literaturze zoologicznej spotykane są polskie nazwy dla poszczególnych populacji: C. f. albicus – bóbr z dorzecza Łaby lub bóbr łabski; C. f. birulai – bóbr mongolski; C. f. fiber – bóbr skandynawski lub bóbr szwedzki; C. f. galliae – bóbr z dorzecza Rodanu; C. f. pohlei – bóbr uralski; C. f. vistulanus – bóbr z dorzecza Wisły lub bóbr wiślany.
Polskie słowo bóbr pochodzi od nazwy koloru ciemnobrunatno-czerwonego.