W parku znajdują się zachowane ślady po dawnych fosach oraz staw rybny zasilany wodą płynącą rowem, uformowanym na podobieństwo strumienia. Cały obszar zespołu pałacowo-parkowego prowadzą liczne alejki i ścieżki. Z licznych elementów architektury ogrodowej zachowały się ruiny pawilonu wzniesionego około 1720 roku z ciekawą kolumnadą i pięknymi figlarnymi rzeźbami z piaskowca. Po bokach pawilonu stoją na cokołach, z każdej strony po dwie rzeźby, symbolizujące cztery pory roku..
Historia Zaczątkiem parku, był teren przyległy do dworu oraz fosa otaczająca dawniejszy zamek. W pierwszym ćwierćwieczu XVIII wieku na miejscu renesansowego dworu, czworobocznego placu otoczonego szeroką fosą, wzniesiono barokowy pałac. Po zachodniej stronie pałacu założony został, ogród ozdobny, któremu nadano regularny prostokątny plan. Około 1720 roku wzniesiono pawilon z kolumnadą i figlarnymi rzeźbami z piaskowca w części centralnej ogrodu umieszczona została fontanna w kształcie trefla oraz dwie rzeźby ustawione po bokach tarasu. Z początkiem XIX wieku na terenie przyszłego parku posadzono grupowo: dęby, lipy platanami i kasztanowce. W 1900 roku ogród ozdobny przekształcono, po bokach pawilonu krytego kopułą umieszczono na cokołach, z każdej strony po dwie rzeźby, symbolizujące cztery pory roku.