Eponimiczny krater thumb|250px|Tytułowa scena krateru z Orvieto Naczynie, któremu artysta zawdzięcza swe miano, to duży krater kielichowy o wysokości 54 cm i średnicy 56 cm, odnaleziony w Orvieto i przechowywany obecnie w Luwrze pod numerem G 341. Pozyskano go w 1883 r. ze sławnych we Francji zbiorów hr. Tyszkiewicza. Dzieło datowane jest na ok. 455 r. p.n.e. Na stronie licowej przedstawiono Heraklesa i Argonautów wraz z opiekuńczą Ateną. Na odwrocie umieszczona jest inna mitologiczna scenaPoetycko opisana również przez Owidiusza w Przemianach (VI 147-312)., z dziećmi tebańskiej królowej Niobe ginącymi od strzał dzieci mściwej Latony – Artemidy i Apollina.

Cechy twórczości Od poprzednika – archaizującego Malarza Altamura, twórcę tego różni pełny klasycyzm wyrażający się między innymi w doborze tematów – ze szczególnym upodobaniem epickich i tragicznych, oraz w uwidocznianiu dramatycznego napięcia wyobrażanych postaci (E. Paribeni). Zdaniem P.E. Ariasa artystę tego można uważać za najwierniejszego interpretatora zaginionego ateńskiego malarstwa ściennego, które znał i oddawał z pełnią patosu oraz wspaniałością kreślonych postaci. Nawiązuje do niego również poprzez ulubione tematy mitologiczne, takie jak gigantomachia, centauromachia czy amazonomachia bądź pożar (złupienie) Troi.