Nagle obok Rudy’ego pojawia się młoda dziewczyna. Jej oczy mają dziwną moc: są przejrzyste, głębokie i bezdenne. Mężczyzna pyta ją, czy ma ukochanego. Dziewczyna odpowiada, że nie ma, ale jej śmiech brzmi nieszczere. Proponuje, by poszli inną, krótszą drogą. Rudy ostrzega, że to może prowadzić do szczeliny lodowej. Dziewczyna twierdzi, że dobrze zna drogę. Mówi też o Lodowej Pani, którą ludzie uważają za złą. Rudy mówi, że się jej nie boi: kiedyś mu odpuściła, więc teraz też sobie poradzi. Zapada ciemność, zaczyna padać deszcz ze śniegiem. Dziewczyna prosi o rękę, by mu pomóc wspiąć się wyżej. Rudy odmawia, nie potrzebuje pomocy kobiety. Przyspiesza kroku, oddala się od niej. Śnieżyca go otacza, dziewczyna się śmieje i śpiewa. Rudy podejrzewa, że to czary służebnicy Lodowej Panny. Gdy śnieg ustaje, patrzy za siebie, ale nie dostrzega nikogo. Słyszy jednak dziwny śmiech i nieludzkie jodłowanie. Na szczycie góry widzi dwie jasne gwiazdy i myśli o Babette i swoim szczęściu.