Accessed March 1st, 2008..
Seria Balmera i formuła do wyznaczania jej składników została odkryta w wyniku obserwacji widma wodoru przez Johanna Balmera w 1885.
Wszystkie serie linii widmowych wodoru, według docelowej powłoki elektronowej, na którą przechodzi elektron z jakiejś wyższej powłoki (czyli wg wartości liczby kwantowej ): seria Lymana seria Balmera seria Paschena seria Bracketta seria Pfunda seria Humphreysa.
Historia mały|210px|W uproszczonym Modelu atomu Bohra atomu wodoru, linie Balmera są wynikiem przeskoku elektronu pomiędzy drugim najbliższym względem jądra poziomem energetycznym, a poziomami znajdującymi się dalej. Na rysunku przedstawiono emisje fotonów. Zaprezentowane przejście wytwarza H-alfa, pierwszą linię z serii Balmera. Dla wodoru rezultatem tego przejścia jest emisja fotonu od długości fali 656 nm (czerwona linia.)
Serię Balmera cechuje przejście elektronu z na gdzie n oznacza radialną lub główną liczbe kwantową elektronu. Przejścia są nazwane kolejnym literami alfabetu greckiego: przejście z do nazywa się H-α, przejście z 4 do 2 to jest H-β, przejście z 5 do 2 to jest H-γ oraz z 6 do 2 to H-δ.