Ponieważ pierwsze linie widmowe związane z tą serią są umieszczone w widzialnej części widma elektromagnetycznego, linie te są tradycyjnie określane jako „H-alfa”, „H-beta”, „H-gamma” itd., gdzie H jest oznaczeniem pierwiastka wodoru.
Przejście 3→2 4→2 5→2 6→2 7→2 8→2 9→2 →2 Nazwa H-α / Ba-α H-β / Ba-β H-γ / Ba-γ H-δ / Ba-δ H-ε / Ba-ε H-ζ / Ba-ζ H-η / Ba-η Długość fali [nm] 656,3 486,1 434,1 410,2 397,0 388,9 383,5 364,6 Różnica potencjału [eV] 1,89 2,55 2,86 3,03 3,13 3,19 3,23 3,40 Kolor czerwony morski niebieski fiolet (ultrafiolet) (ultrafiolet) (ultrafiolet) (ultrafiolet)
Chociaż fizycy byli świadomi emisji atomowej przed rokiem 1885, nie posiadali oni narzędzia, za pomocą którego mogliby dokładnie przewidzieć, gdzie powinny pojawić się linie widmowe. Równanie Balmera przewiduje z dużą dokładnością cztery widoczne linie absorpcji / emisji wodoru. Na podstawie równania Balmera powstał Wzór Rydberga (uogólniona wersja), co z kolei sprawiło iż fizycy odkryli serie Lymana, Paschena i Bracketta, które przewidywały istnienie innych linii absorpcji / emisji wodoru. Zostały one znalezione poza światłem widzialnym.