15 marca 1883 papież Leon XIII mianował go biskupem diecezjalnym diecezji wileńskiej. Święcenia biskupie otrzymał 7 maja 1883 w kościele św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Petersburgu. Udzielił mu ich arcybiskup metropolita warszawski Wincenty Teofil Chościak-Popiel w asyście Aleksandra Kazimierza Bereśniewicza, biskupa diecezjalnego kujawsko-kaliskiego, i Tomasza Teofila Kulińskiego, biskupa diecezjalnego kieleckiego. Ingres odbył 7 czerwca 1883. Na początku 1885 za występowanie z protestami przeciwko nasileniu działań rusyfikacyjnych i ograniczaniu praw Polaków przez władzę carską został aresztowany i zesłany do Jarosławia nad Wołgą, skąd został zwolniony w 1889 z zakazem powrotu do diecezji podlegającej jego jurysdykcji. 30 grudnia 1889 ustąpił z urzędu biskupa wileńskiego.

W 1890 przez Galicję wyjechał do Rzymu, gdzie 19 stycznia 1891 został mianowany arcybiskupem tytularnym . Następnie udał się na kurację do Szwajcarii, po czym powrócił na stałe do Galicji, gdzie był proboszczem w Tuchowie i Zazulach, asesorem kurii metropolitalnej we Lwowie i kanonikiem kapituły lwowskiej. Sfinansował budowę kościołów w Kniażem, Podlipcach, Pustomytach oraz Zazulach, gdzie ponadto ufundował szkołę i ochronkę.