Mobilizację rozpoczęto 23 marca o godz. 16:00; w obydwu garnizonach jeden dywizjon mobilizowano w koszarach, a drugi w okolicznych wioskach. Mobilizacja szeregowych odbyła się w sposób sprawny, natomiast spośród oficerów rezerwy większość nie stawiła się, gdyż pochodzili głównie z terenu Okręgu Korpusu nr I, gdzie mobilizacja nie była zarządzona. Brakowało specjalistów: puszkarzy, rusznikarzy, telefonistów, radiotelegrafistów i kowali. Dużą trudność napotkano w trakcie mobilizacji koni i wozów. Większość koni nie była podkuta, uprząż parciana, słabej jakości, wozy jednokonne z drewnianymi osiami, często w złym stanie technicznym. Z uwagi na dalsze odległości siedzib komisji poboru koni i wozów od garnizonów, zmobilizowane konie i wozy dotarły ze znacznym opóźnieniem. W magazynach brakowało hełmów, menażek, żabek do bagnetów i sprzętu optycznego w postaci busoli, lornetek nożycowych i polowych, kątomierzy. Broni krótkiej zabrakło dla oficerów i podoficerów. 25 marca dywizjony osiągnęły zdolność marszową.