Bohaterka wtorku, Alina Baranowska, starzejąca się baletnica, jako jedyna w filmie przedstawiona jest z imienia i nazwiska. To, że jej imię i nazwisko zostaje wymienione, jest dodatkową formą napiętnowania postaci, która odsunięta została poza główny nurt wydarzeń. Ostatnia bohaterka nie jest aktywną zawodowo tancerką, pracuje jako nauczycielka w szkole baletu. Jej postać pojawiła się już w pierwszych scenach. Opowieść zatoczywszy koło, powraca do początku. Mikołaj Jazdon streszczał owo przesłanie utworu słowami: „życie człowieka, jak tworzenie świata, rozwija się etapami, by dopiero wraz ze swym końcem objawić pełnię”.
Odbiór Sam Krzysztof Kieślowski był niezadowolony z filmu Siedem kobiet w różnym wieku; w wywiadzie z Grażyną Banaszkiewicz stwierdzał, że jego dokument stanowi „marnowanie i państwowych pieniędzy, i mojego czasu”. Krytycy filmowi byli bardziej pobłażliwi wobec utworu Kieślowskiego niż on sam. Rafał Marszałek uznawał, że na film składa się „pozornie siedem biografii, w rzeczywistości analiza jednego biologicznego losu, jednej określonej egzystencji, zamkniętej, zawieszonej między młodzieńczymi nadziejami a przedwczesną rezygnacją”. Marszałek wychwycił również nawiązania reżysera do filmu Věry Chytilovej O czymś innym (1963), którego jedną z bohaterek była zdeterminowana, narzucająca sobie rygor gimnastyczka.