Dla każdej baletnicy reżyser przeznaczył jeden dzień z tygodnia. Kieślowski rozpoczął swoją opowieść o życiu od czwartku. W ten sposób pierwsza i ostatnia scena przypada na dzień powszedni, co akcentuje rolę pracy. Chwila tryumfu, która przypadnie w niedzielę, okupiona jest godzinami wysiłku i nauki. Edukacja zaczyna się już pierwszej sekwencji, nauczycielka mówi „Tu nie można nie myśleć, bo się nic nie zrobi, jak się nie pomyśli dobrze”. Rady, które są wskazówkami podczas lekcji baletu, mogą równie dobrze odnosić się do całego życia, w które wkraczają młode adeptki sztuki. W sobotę uwagę tancerki przyciąga małe dziecko, od tego dnia aż do poniedziałku, podczas ćwiczeń, prób i występów będzie jej towarzyszył mężczyzna. Szczyt sławy i formy przypada w niedzielę, która jest świętem życia. Mimo wspaniałej oprawy brakuje w nim jednak pełni – udawany pocałunek dwojga kochanków jest pusty. Reżyser chwilę największego spełnienia podaje w wątpliwość.