przewodniczył obradom jej kapituły prowincjalnej. W okresie swego gwardiaństwa w Warszawie zacieśnił wcześniej nawiązane związki z dworem królewskim i od Jana III Sobieskiego uzyskał nominację na nadwornego teologa. Posiadane wpływy wykorzystał też dla posunięcia naprzód odbudowy warszawskiego kościoła i klasztoru franciszkanów konwentualnych, które doznały zniszczeń w okresie „potopu” szwedzkiego. Nowa świątynia (pw. św. Franciszka Serafickiego) wznoszona była wprawdzie jeszcze od r. 1679, niemniej zakończenie prac miało nastąpić dopiero w r. 1733, która to zwłoka spowodowana była przede wszystkim trudnościami w pozyskaniu potrzebnych funduszy, około czego właśnie o. Biegański poczynił rozliczne starania. Na ten cel przeznaczył zresztą również część własnego majątku rodzinnego. Po zakończeniu gwardiaństwa w Warszawie późniejszy biskup był z kolei gwardianem w Poznaniu (zapewne od czerwca 1694 r.), a następnie kustoszem lubelskim (1697). W roku 1694 towarzyszył generałowi franciszkanów konwentualnych, o. Józefowi Bottari, w czasie jego kilkumiesięcznej wizytacji klasztorów zakonu w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W r. 1698 ustanowiony został przez zarząd generalny komisarzem prowincji polskiej i w tym charakterze przystąpił do jej wizytowania.