Według natomiast Jakuba Piaseckiego treść inskrypcji epitafijnej, jaką hierarcha ten zażyczył sobie wyryć na jego płycie nagrobnej, miała być następująca: «Hic iacet Stanislaus peccator • huius ecciesiae indignus pastor • Episcopus Bacchoviensis •pro quo ora viator». W tydzień po spisaniu ostatniej woli, dnia 24 stycznia 1709, biskup Biegański zmarł w Ostrogu i tam też został pochowany (K. Kantak podaje błędnie datę śmierci jako 11 lipca 1709). Stosownie do jego woli wykonana została i umieszczona na jego grobie kamienna płyta epitafijna z wyobrażeniem infuły biskupiej i pastorału oraz rodowego herbu Prawdzic, opatrzona wszakże inskrypcją nie pokrywającą się do końca z żadną z podanych wyżej wersji, a mianowicie: «Deo O[ptimo] M[aximo] • Hic iacet positus in medio gregis suae • Frater Stanislaus Franciscus Biegański • Episcopus Baccoviensis Praepositus Ostrogensis • Fatis cessis die 24 Ianuarii Anno D[omi]ni 1709». Jeden z pisarzy franciszkańskich zapisał o biskupie Stanisławie Franciszku Biegańskim: „Wielkiej świętości mąż. Nad jego grobem często światłość widziano”. Do lat 60. XX wieku jego grobowiec z płytą nagrobną znajdował się między kościołem farnym a kaplicą grobową bpa Franciszka Komornickiego. Po jej zburzeniu przechowywano ją pod schodami Muzeum Krajoznawczego w Ostrogu.