W układzie heraldycznym: po prawej Łodzia (herb ojczysty zmarłego), po lewej Leszczyc (herb macierzysty).
Analiza dzieła Po wykonaniu nagrobka Kazimierza Jagiellończyka Stwosz zmienił styl rzeźbienia, a tumba Piotra z Bnina jest pierwszym tego przykładem. To co uderza, to daleko idące uproszczenia, czystość linii, spokojny rytm form i wybiórcze podejście do detalu. To czyni włocławskie dzieło prostym, stereometrycznym, architektonicznym oraz najbardziej "renesansowym" w oeuvre tego artysty – poświadczającym pewną znajomość rzeźby na południe od Alp. Zwrot w stronę Quattrocenta widać przede wszystkim w typie nagrobka przyściennego z leżącą na wznak postacią uśpionego zmarłego o lekko otwartych oczach oraz motywie tablicy inskrypcyjnej flankowanej podtrzymywanej przez dwie postacie. Natomiast typ tumby, z ukośną płytą wierzchnią rozwinął się najbardziej w ośrodkach artystycznych położonych nad Dunajem (np. pochodzące z lat 50. XV stulecia nagrobki Rattingerów i Wasserbergów w katedrze w Ratyzbonie, św. Witalisa z katedry w Salzburgu datowany na ok. 1440). Natomiast ukazana na krzywule pastorału figura Madonny z Dzieciątkiem, w takim ujęciu nawiązuje do twórczości graficznej Martina Schongauera.