Zastanawiające jest, jakie mechanizmy mogły skłonić Stwosza ku tak daleko posuniętej myśli artystycznej w stronę Odrodzenia. Sam Piotr z Bnina Moszyński vel Mosiński należał go grupy możnowładców skupionych wokół królewskiego dworu. Wykształcił się za granicą, był koneserem w dziedzinach polityki, historii i literatury, znany m.in. z krytyki kroniki Wincentego Kadłubka. Wśród tamtejszych notabli był Filip Buonacorsi – Kallimach, znany humanista z Italii, który szybko zaprzyjaźnił się z biskupem. Łączyły ich rzymski spokój (który cechuje twarz biskupa na dziele Stwosza), nowożytne poglądy oraz postawa humanistyczna. Kallimach w swoich wierszach i pismach cenił Piotra z Bnina przede wszystkim jako pisarza i doradcę politycznego. Kallimach był częstym gościem włocławskiej kurii.
Z inskrypcji, która upamiętnia tę komitywę oraz pamięć humanisty o zmarłym wynika także, iż Kallimach był fundatorem nagrobka. Kallimach również jest autorem koncepcji tumby, zaś Stwosz pogodził to z własnym stylem, poszerzając tym samym rzeźbiarski repertuar o elementy renesansowe, które silnie wyeksponuje w płycie poświęconej Kallimachowi znajdującej się w kościele Dominikanów w Krakowie.