Dowodzenie Na czele armii asyryjskiej stał sam król i to on często dowodził nią osobiście w czasie wypraw wojennych. Pomocą i radami służyli mu najwyżsi dostojnicy wojskowi, tacy jak turtannu (naczelny dowódca wojsk), rab sza reszi (urzędnik odpowiedzialny za armię) czy też gubernatorzy wojskowi z nadgranicznych prowincji. Poniżej w hierarchii stali oficerowie (akad. rab kiṣri) dowodzący większymi jednostkami taktycznymi (akad. kiṣru) oraz urzędnicy odpowiedzialni za zaopatrzenie, sprzęt oblężniczy czy uzbrojenie (jak np. rab urâte – "naczelnik odpowiedzialny za uzbrojenie"). Mniejszymi kontyngentami żołnierzy dowodzili odpowiednio setnicy, pięćdziesiętnicy i dziesiętnicy.
W bitwie król zajmował zazwyczaj pozycję centralną, osłaniany przez doborowe oddziały gwardii i mający wgląd w całość posunięć w centrum i na skrzydłach. Wspomagali go liczni łącznicy-adiutanci, którzy utrzymywali łączność z dowódcami skrzydeł i odwodów, co było szczególnie istotne, gdy w tumulcie bitewnym utracony został kontakt wzrokowy z poszczególnymi oddziałami.