Rydwanów używano albo w centrum formacji bitewnej – jako siły uderzeniowej (co pozwalało na zmniejszenie liczby piechoty), albo też na skrzydłach dla dokonania manewru cęgowego (w tym najczęściej wypadku wraz z kawalerią). Zagony kawaleryjsko-rydwanowe pozwalały na prowadzenie szybkich, zaskakujących nieprzyjaciela kampanii. Istnieje zapisBiblioteka z Hattusa informujący, że szwadron rydwanów potrzebował zaledwie dwóch dni na pokonanie odcinka z Kalchu (Nimrud) do ujścia rzeki Duży Zab (około 100 km).
Ciężki ceremonialny rydwan królewski był zastępowany w polu przez znacznie lżejszy, a w niektórych kampaniach w trudnym (najpewniej górskim) terenie przez rydwan rozkładany, który można było przenieść w częściach tak, by władca mógł wystąpić wobec wroga w pełnym majestacie. thumb|300px|Krol Tiglat-Pileser III w rydwanie w trakcie jednej z wypraw wojennych – relief ze zbiorów British Museum.