thumb|240px|Struktury układu limbicznego: 1 – płat czołowy (łac. lobus frontalis) 2 – płat ciemieniowy (łac. lobus parietalis) 3 – płat potyliczny (łac. lobus occipitalis) 4 – płat skroniowy (łac. lobus temporalis) 5 – zakręt przyhipokampowy (łac. gyrus parahippocampalis) 6 – płat limbiczny (łac. lobus limbicus) 7 – zakręt obręczy (łac. gyrus cinguli) Układ limbiczny (inaczej układ rąbkowy, układ brzeżny) – układ struktur korowych i podkorowych mózgu, biorący udział w regulacji zachowań emocjonalnych oraz niektórych stanów emocjonalnych takich jak strach, zadowolenie, przyjemność, euforia, uniesienie (zob. fizjologia procesów emocjonalnych, układ nagrody). Jest istotny dla procesu zapamiętywania (zob. ośrodki pamięciowe) oraz motywacji danego osobnika (motywacja wewnętrzna). Wpływa na pewne czynności wegetatywne (zob. autonomiczny układ nerwowy). Pierwotnie był kojarzony wyłącznie ze zmysłem węchu.
Pojęcie „układ limbiczny” nie jest wyszczególniane we współczesnym mianownictwie anatomicznym. Jest pojęciem fizjologicznym, dotyczącym procesów przebiegających z udziałem wielu różnych struktur mózgu oraz innych części układu nerwowego i innych układów.