Plaine du Nord, tereny nadbrzeżne na północy Saint-Domingue, były najżyźniejszymi ziemiami na wyspie; tam też znajdowały się największe plantacje trzciny cukrowej. W sensie gospodarczym był to obszar o ogromnym znaczeniu, szczególnie, że cały handel kolonii szedł przez tamtejsze porty, z których główną rolę odgrywał port w Le Cap Français, stolicy francuskiej Saint-Domingue (do 1751, gdy stolicą zostało miasto Port-au-Prince na południuLaurent Dubois, Avengers of the New World: The Story of the Haitian Revolution, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press 2004 . Na północy niewolnicy, pracujący w dużych grupach na plantacjach, żyli w pewnej izolacji, oddzieleni od reszty kolonii wysokim pasmem górskim, znanym jako Le Massif. W 1791 niewolnicy ci mieli połączyć się z niewolnikami miejskimi i wziąć wspólnie udział w powstaniu, które w tym właśnie regionie wybuchło. Obszar ten był również centrum osadnictwa grands blancs, bogatych białych kolonizatorów dążących do uzyskania szerszej autonomii kolonii, zwłaszcza w sensie gospodarczym.