Na Saint-Domingue w 1789 mieszkało około 40 000 białych, wśród których plantatorzy trzciny cukrowej, grands blancs, stanowili arystokrację. Większość z nich wracała jak najszybciej do Francji, by uniknąć żółtej febry, która regularnie nawiedzała kolonięC.L.R. James, Black Jacobins, Vintage 1989, s.29. . Biali należący do niższych klas, petits blancs, zajmowali się rzemiosłem, prowadzeniem sklepów, handlem niewolnikami i ich pilnowaniem. Czarnoskórych wyzwoleńców, gens de couleur, było ponad 28 000. W związku z tym, że ich liczba nieustannie rosła, władze kolonii wprowadziły dyskryminujące przepisy, określające jak mają się ubierać i gdzie mieszkać. Przepisy te ograniczały również ich dostęp do urzędów publicznych, aczkolwiek wielu z nich było – jak biedniejsi biali – rzemieślnikami i nadzorcami, bądź też służącymi w domach bogaczy. W Le Cap mieszkało wielu wyzwoleńców, którzy mieli w 1791 stanąć na czele powstania.