Wysychanie pośmiertne (łac. exsiccatio, desiccatio post mortem) – postępująca utrata wody po śmierci, ujawniająca się przede wszystkim w postaci żółtawobrunatnego, pergaminowatego stwardnienia powłok skórnych w miejscach pozbawionych zrogowaciałego naskórka, oraz w postaci zmętnienia rogówki i zwiotczenia gałki ocznej.
Skóra nieuszkodzona ulega wyschnięciu bezpośrednio po śmierci wyłącznie w tych miejscach, w których łatwo dochodzi do utraty wody na skutek parowania. Są to miejsca pokryte niezbyt grubą warstwą zrogowaciałego naskórka lub wcale go nie mające. Szczególnie predestynowane są: rogówka, spojówki, czerwień wargowa, wargi sromowe, skóra worka mosznowego. Bardzo wcześnie proces ten ujawnia się na zwłokach małych dzieci. Rogówki nie przykryte powiekami, ulegają zmatowieniu, wskutek wysychania, już po godzinie od ustania krążenia. Przy dużej wilgotności powietrza proces ten może przedłużyć się do kilku godzin, a przy zamkniętych powiekach normalny połysk rogówek może być zachowany do 24 godzin. Po kilku godzinach pojawiają się szarobrunatne plamki na spojówkach gałkowych w kącikach oczu. Również w zależności od stopnia wilgotności powietrza w różnym czasie po śmierci dochodzi do żółtobrunatnego, pergaminowatego stwardnienia powierzchni warg i worka mosznowego, a u małych dzieci również skrzydełek nosa i opuszek palców.