Do parowania płynu tkankowego z powierzchni skóry dochodzi szczególnie łatwo w miejscu mechanicznego pozbawienia skóry jej warstwy ochronnej, niezależnie od tego, czy do otarcia naskórka doszło za życia, czy po śmierci. Jeżeli występują tego typu zmiany poza miejscami predestynowanymi do samoistnego pośmiertnego wysychania, wówczas lekarz biegły powinien wziąć pod uwagę przyczyny ich powstania za życia, np. ślady dławienia na szyi, które są czasem widoczne dopiero po upływie kilku godzin po śmierci, bruzdę wisielczą, uszkodzenia postrzałowe, uszkodzenia w wypadkach drogowych. Mając na uwadze wysychanie powłok wskutek pośmiertnego uszkodzenia nabłonka, należy zwracać uwagę na wynik oględzin zwłok poddanych trawiennemu działaniu owadów żerujących na zwłokach.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Medycyna sądowa Kategoria:Znamiona śmierci