W okresie okupacji wykładał na tajnych kompletach dla studentów Wydziału Architektury PW. Od 1940 do 1942 pracował jako nauczyciel w Państwowej Szkole Budownictwa II stopnia. Brał udział w konspiracyjnych pracach programowych nad budową i rozbudową polskiego szkolnictwa wyższego po wojnie. Poszukiwany przez gestapo musiał się ukrywać. W czasie Powstania Warszawskiego przebywał w Warszawie. Od 1945 objął stanowisko p.o. rektora PW z siedzibą tymczasową w Lublinie. Po wojnie zajmował się działalnością naukową jako kierownik Katedry Miernictwa Politechniki Warszawskiej.
Został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu Stare Powązki w Warszawie (kwatera 155-6-24).
Jego imieniem nazwano ulicę w Warszawie na Siekierkach, w pobliżu ul. Bartyckiej.
Był żonaty z Karoliną z Opolskich, z którą miał siedmioro dzieci. Trzech jego synów ukończyło I Państwowe Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie: Adam (matura 1932), Andrzej (rocznik maturalny 1934) i Jan (matura 1936).
Członkostwa Członek władz Towarzystwa Oświaty Narodowej okręgu siedleckiego, 1900-1911 członek Ligi Narodowej, 1924-1931 członek Kuratorium Fundacji im.