Uznano to za cechę diagnostyczną rodzaju.
Kość czołowa mierzy 59,9 mm, jest bardziej wklęsła niż u Leptoceratops i Prenoceratops, z grzbietem kostnym niskiej wysokości, zakrzywiony ogonowo-bocznie, a także zagłębienie jak u Prenoceratops. Obie kości zrastają się ze sobą pośrodkowo. Występuje też kość przedczołowa, ograniczająca oczodół. Kość czołowa łączy się trzycentymetrowym szwem z dobrze rozwiniętą kością zaoczodołową.
W budowie kości ciemieniowej kreatorzy rodzaju zwracają uwagę na otwory nieobecne u innych amerykańskich bazalnych neoceratopsów. Obserwowano je u protoceratopsa, u którego występują bardziej bocznie. Odróżnia to kryzę Cerasinops od kryz jego krewnych z Ameryki.
Budowa kości łuskowej o wymiarach 126,7 mm na 121,5 mm, dość pierwotna, wskazuje na krótką, ale wysoką kryzę kostną. To kolejna cecha diagnostyczna, podobnie jak względnie głębokie zagłębienie zaskroniowe (posttemporal depression).
Kość nosowa długości około 101 mm jest prosta, co też jest cechą diagnostyczną. Jest też krótsza i bardziej krępa niż u Prenoceratops.